O orkiestrze symfonicznej

Jeśli mówimy o muzyce to z całą pewnością nie możemy zapomnieć o orkiestrze symfonicznej. Termin orkiestra używany jest obecnie dla określenia grupy muzyków, którzy grają na następujących rodzajach instrumentów: smyczkowych, dętych drewnianych, dętych blaszanych oraz perkusyjnych. W większości wypadków każda część utworu grana jest nie przez jednego muzyka, ale przez przynajmniej kilku. Współcześnie uważa się, że orkiestra symfoniczna określana jako duża powinna liczyć od siedemdziesięciu do stu członków. Taka wielkość orkiestry daje możliwość grania najbardziej ambitnych utworów muzycznych, jakimi są oczywiście symfonie. Największą część orkiestry symfonicznej stanowią instrumenty smyczkowe. Aż 2/3 wszystkich pozostałych instrumentów stanowią właśnie instrumenty smyczkowe. W tej grupie najwięcej znajduje się muzyków, którzy grają na skrzypcach. Minimum znajduje się ich trzydzieści. Skrzypce dzieli się w orkiestrze symfonicznej na dwie grupy: skrzypce pierwsze oraz skrzypce drugie. Podstawę orkiestry symfonicznej tworzą, oprócz skrzypiec, takie instrumenty smyczkowe jak altówki, wiolonczele oraz kontrabasy. W sekcji instrumentów dętych drewnianych znajdziemy takie instrumenty jak pikolo, obój altowy, klarnet basowy oraz kontrafagot. Nie można zapomnieć również o flecie. Wśród instrumentów dętych blaszanych znajdują się z kolei puzony, waltornie, tuby oraz trąbki. Grą orkiestry symfonicznej zawsze kieruje dyrygent.

Muzyka Richarda Wagnera

Mówiąc o muzyce oraz różnych kompozytorach z całą pewnością nie należy zapomnieć o Richardzie Wagnerze. Urodził się on w roku 1813 w Lipsku na terenie Niemiec. Wychowywał się w domu, w którym nie tylko muzyka, ale również teatr były niezwykle ważne. Kiedy skończył dwanaście lat rodzice zdecydowali się zapisać go na lekcje gry na pianinie. Nie odpowiadała mu jednak atmosfera ćwiczenia kolejnych gam, która wydawała się przeciągać w nieskończoność. Uważał, że jest to bowiem próba ograniczania wolności muzyki, co było według niego wielkim grzechem, którego wybaczyć się nie da. Wagner wyróżniał się wielką wiarą w swój talent, która przyjmowała wręcz postać megalomanii. Pierwsza opera, którą skomponował to „Die Feen”. Miało to miejsce w roku 1833. Premiera tego dzieła odbyła się jednak już po śmierci Wagnera. Kolejne kompozycje Wagnera to wyraźnie widoczne wpływy muzyki włoskiej. Nawiązywał on do Rossiniego oraz Belliniego. To właśnie z okresu fascynacji muzyką włoską pochodzi kolejna opera Wagnera „Das Liebesverbot”, którą napisał w roku 1836. Opera ta została wystawiona dość szybko, ale nie zdobyła uznania wśród publiczności. Brak sukcesu, a co za tym idzie możliwości zarobienia dużych pieniędzy, wpędził Wagnera w długi oraz zmusił do ucieczki z Magdeburga, w którym wówczas przebywał. Największym dziełem Wagnera jest „Pierścień Nibelunga” Na to dzieło składają się aż cztery części.

Muzyka Fryderyka Chopina

Mówiąc o muzyce z całą pewnością nie można zapomnieć o Fryderyku Chopinie – jednym z najbardziej wybitnych polskich kompozytorów. Chopin urodził się w roku 1810 w Żelazowej Woli. Fryderyk był, podobnie jak Mozart, dzieckiem genialnym. Nie tylko grywał w wieku kilku lat na fortepianie, ale również pisał wiersze oraz rysował świetne karykatury. Kiedy miał sześć lat rodzice zdecydowali o wysłaniu go na lekcje gry na fortepianie. To właśnie wtedy młody Chopin zapoznał się z twórczością takich wielkich osobistości ze świata muzyki jak Jan Sebastian Bach. Pierwszą swoją kompozycję Chopin stworzył, kiedy miał zaledwie osiem lat. Był to polonez. To właśnie polonez stał się w przyszłości najbardziej lubianym przez Chopina gatunkiem muzycznym. Chopin wyróżniał się niezwykle zdyscyplinowanym podejściem do muzyki. Zawsze podczas pracy korzystał z metronomu. Bardzo denerwowało go granie poza taktem. Mimo takiego podejścia nie zapominał Chopin także o tym żeby swoją muzykę nieco urozmaicić. W tym celu decydował się na stosowanie tak zwanego rubato. Dzięki temu odchodził od pierwotnego rytmu utworu. Technika ta polega na przyspieszaniu niektórych nut oraz skracaniu nut innych. Jednocześnie nie ulega zmianie podstawowe tempo całego utworu. Ciekawostką jest fakt, że sam Chopin bardzo denerwował się, kiedy ktoś grał jego utwory inaczej niż zostały napisane, jednakże sam nigdy żadnego utworu nie zagrał dwa razy tak samo.

Ludwik van Beethoven

Wszyscy, którzy zajmują się muzyką uważają, że jednym z najbardziej wybitnych twórców był Ludwik van Beethoven. Uważa się, że to właśnie on nadał muzyce charakter doniosłej twórczości artystycznej. To właśnie Beethoven dał w muzyce początek romantyzmowi. Jego dzieła inspirują od lat kolejne pokolenia muzyków. Beethoven przyszedł na świat w roku 1770. Jego życie przypadło na czas znaczących zmian w Europie. Widać to w tworzonej przez tego wielkiego artystę muzyce. Wiele osób kojarzy Beethovena przede wszystkim ze względu na fakt, że to właśnie ten wielki kompozytor tracił słuch. W roku 1819 Beethoven nie słyszał już w ogóle nic. Tak wielki dramat dla muzyka jakim jest oczywiście utrata słuchu wcale nie sprawiło, że Beethoven przestał tworzyć. To właśnie z czasów, kiedy już w ogóle nic nie słyszał pochodzą jego tak wielkie utwory jak Missa Solemnis oraz Gross Fuge. Utwory, które powstały już po utracie słuchu przez muzyka uważane są za najbardziej wybitne spośród wszystkich dzieł jakie udało mu się stworzyć. Mówiąc o dziełach Beethovena z całą pewnością nie można zapomnieć o trzeciej symfonii, która zyskała miano „Eroica”. Beethoven skomponował ją na cześć Napoleona Bonaparte. W pierwotnym zamyśle artysty miała ona nawet nosić taką nazwę. W utworze tym Beethoven sięgnął po wiele dysonansów, które sprawiły, że utwór ten wydał się być naprawdę wyjątkowy. Beethoven jest także autorem jednej opery noszącej tytuł „Fidelia”.

Wolfgang Amadeusz Mozart

Kiedy rozmawiamy o muzyce oraz jej najwybitniejszych twórcach z całą pewnością nie możemy zapomnieć o Mozarcie, który był prawdziwym geniuszem muzycznym. Na świat przyszedł w roku 1756. Niestety świat nie mógł się nim cieszyć zbyt długo. Zmarł on bowiem bardzo wcześnie – mając zaledwie trzydzieści pięć lat. Mimo tak krótkiego życia do dzisiaj pozostało po nim wiele utworów muzycznych, które są po prostu genialne. Muzyką Mozarta zachwycają się kolejne pokolenia ludzi na całym świecie. Mozart wykazywał się niesamowitymi zdolnościami muzycznymi już w okresie dzieciństwa. Występy zaczął bowiem już w wieku siedmiu lat. Biografowie tego genialnego kompozytora bardzo często podkreślają, że jego zdolności wykorzystywane były przez ojca despotę, który z syna uczynił świetną maszynę do zarabiania pieniędzy. Mozart pozostawił po sobie wiele naprawdę imponujących dzieł. W jego dorobku znalazły się zarówno opery, koncerty, symfonie, jak i utwory zaliczane do takich kategorii jak muzyka kościelna, kameralna oraz dworska. Mozart pozostawił po sobie w sumie ponad sześćset utworów co wydaje się być wręcz niemożliwe jeśli pod uwagę weźmie się krótki czas jego życia. Z cała pewnością był to jeden z bardziej płodnych kompozytorów w historii całej muzyki światowej. Do jego najważniejszych dzieł zalicza się opery „Don Giovanni”, „Wesele Figara” oraz „Czarodziejski flet” a także słynną symfonię „Jowiszową”.

O operze włoskiej

Mówiąc o muzyce z całą pewnością nie można zapomnieć o operze, a szczególnie operze włoskiej. To właśnie Włochy są ojczyzną tego gatunku muzycznego. Mimo że od czasu powstania opera zaczęła być tworzona niemalże we wszystkich państwach europejskich to jednak włoscy kompozytorzy uważani są do dzisiaj za najbardziej genialnych twórców muzyki operowej. Od początku powstania opera włoska zachwycała swoimi dziełami. Jednakże do wiek XIX przyniósł najwybitniejsze dzieła operowe. Wielkim twórcą, który tworzył swoje dzieła właśnie w tym okresie był Gioacchino Rossini, który tworzył zarówno opery komiczne, jak i dzieła pełne dramatyzmu. Jednym z bardziej znanych dzieł operowych Rossiniego jest Cyrulik sewilski, który powstał w roku 1816. Ciekawostką jest fakt, że Rossini pisał tą operę niecałe dwa tygodnie co wydaje się być nawet trudne do wyobrażenia. Ciekawym dziełem Rossiniego jest także opera Wilhelm Tell, która jest jednak tak długa, że mało kto decyduje się na wystawienie jej w całości. Była to nie tylko najbardziej ambitna opera skomponowana przez Rossiniego, ale również ostatnia. Biografom tego wielkiego twórcy nie udało się ustalić dlaczego porzucił on komponowanie oper. Za największego twórcę opery włoskiej uważa się powszechnie Giuseppe Verdiego. Najbardziej znaną operą tego słynnego kompozytora jest oczywiście Nabucco, która swoją premierę miała w roku 1842. Tym, co zachwyca szczególnie mocno w tej operze jest chór „Va pensiero”.

Muzyka wieku XVIII

Wiek XVIII był z całą pewnością wiekiem znaczącym jeśli chodzi o rozwój muzyki. Poszukiwano bowiem w tym czasie nowych rozwiązań. To także właśnie w wieku XVIII tworzyli tacy znakomici kompozytorzy, jak Bach, Mozart, Haydn oraz Haendel. Wiek osiemnasty to w muzyce wielka fascynacja muzyką operową. Kompozytorzy, którzy tworzyli w tym okresie właśnie taką muzykę mogli cieszyć się z wysokiego wynagrodzenia. Mówiąc o muzyce operowej tego okresu nie można zapomnieć o Fryderyku Haendlu, który również zajął się tworzeniem muzyki tego typu. Swoje pierwsze opery pisał na zamówienie teatrów, które prowadziły swoją działalność w Londynie. Te pierwsze dzieła zostały bardzo dobrze przyjęte przez publiczność. Haendel mógł więc rozwijać swoją twórczość w tym kierunku. Haendel stał się specjalistą od tak zwanej opery seria. Opera tego rodzaju czerpała z włoskich wzorów. Cechowała się bardzo rozbudowaną akcją, która miała charakter dramatyczny. Ciekawostką jest fakt, że opera ta była wykonywana przez kastratów. Kiedy opera seria przestała się cieszyć tak wielką popularnością Haendel zajął się oratoriami. To właśnie Haendel jest autorem najsłynniejszego oratorium w historii muzyki, czyli oratorium Mesjasz, które powstało w roku 1742. Równie wielki twórcą muzycznym tego okresu był Józef Haydn. Specjalizował się on przede wszystkim w formach symfonicznych oraz sonatach. Nie można oczywiście zapominać również o genialnym Mozarcie.

Krótko o operze

Mówiąc o muzyce z całą pewnością nie można zapomnieć o operze. Jest to najbardziej wyszukana forma dramatu muzycznego, która w wielu wypadkach jest bardzo trudna w odbiorze. To właśnie z tego powodu opera ma dość małe grono wielbicieli, którzy jednakże są stali w swoich uczuciach. Opera pojawiła się we Włoszech. W początkowym okresie swojego istnienia była traktowana jako forma rozrywki przeznaczona tylko i wyłącznie dla elity. Krótko jednak po swoich narodzinach rozprzestrzeniła się po całej Europie. Cały tekst, który pojawia się w operze jest przez aktorów biorących w niej udział śpiewamy. Nie pada tutaj nawet jedno słowo mówione. Śpiew odbywa się przy różnorakich akompaniamencie muzycznym. Najstarszą operą, której tekst zachował się do dzisiaj jest Eurydyka, której autorami byli Jacopo Peri oraz Giulio Cacchini. Opera ta powstała w roku 1600. opera nawiązuje do mitu o Eurydyce oraz Orfeuszu, który był jej mężem. Jednym z największych kompozytorów muzyki operowej był bez wątpienia Claudio Monteverdi, który urodził się w roku 1567, a zmarł w roku 1643. Jego pierwszą operą był Orfeusz. Jego premiera miała miejsce w roku 1607. Kolejną operą napisaną przez Monteverdiego była Arianna. Premiera miała miejsce w roku 1608. w tym dziele mistrz zdecydował się przedstawić historię tragiczną. Do dzisiejszych czasów przetrwało stosunkowo niewiele dzieł tego wielkiego mistrza operowego. Większość z nich bowiem zaginęła.

Muzyka okresu baroku

Wiek XVII to wiek, kiedy w Europie zapanowały liczne konflikty religijne oraz polityczne. Cała Europa ogarnięta była wtedy niepokojem, który można dostrzec również w muzyce z tamtego okresu, czyli muzyce barokowej. Mówiąc o niej nie można zapomnieć, że jej najwybitniejszym przedstawicielem był Jan Sebastian Bach. Muzyka, którą tworzoną w tamtym okresie nie uniknęła różnic religijnych. Protestanccy księża zachwycali się wprawdzie muzyką twórców katolickich, ale jednocześnie szczerze pragnęli aby ich własna religia wypracowała swój niepowtarzalny styl. Szczególnie upodobali oni sobie chorały oraz hymny. Tworzone one były z myślą śpiewania podczas nabożeństw, które odbywały się w zborach. W okresie renesansu niezwykle modna była polifonia. W muzyce barokowej jej nie usłyszymy. Zamiast niej obecna jest natomiast solowa melodia wokalna. Z czasem zaczęto wykorzystywać także solową melodię instrumentalną. W muzyce okresu baroku dominowały więc takie formy muzyczne jak opera, kantata oraz oratorium. W okresie baroku powstało również wiele nowych form instrumentalnych. Miały one zarówno charakter solowy, jak i zespołowy. Zalicza się do nich między innymi concerto oraz sonaty, które miały bardzo różny charakter. Z instrumentów muzycznych muzycy barokowi najbardziej doceniali rolę skrzypiec, które wykorzystywane były szczególnie chętnie w sonatach. W okresie baroku pojawiło się także dużo muzycznych form zespołowych.

Muzyka okresu renesansu

Muzyka renesansowa, podobnie jak obecna w tym okresie literatura oraz sztuka, to ogromny powrót do tego, co niezwykle ważne było w okresie starożytności. Muzyka w tym czasie miała nie tylko dostarczać osobie, która jej słucha przyjemności. Jej ogromnym celem było również dostarczenie przeżyć, które miały charakter moralny oraz duchowy. W okresie renesansu uważano, że tworzenie muzyki to coś naprawdę dobrego. Pojawiło się twierdzenie, które głosiło, że każdy, kto chce uchodzić za dobrego człowieka musimy nauczyć się doskonale śpiewać oraz grać na wybranym przez siebie instrumencie. Wiek XVI to czas, kiedy pojawiło się wiele instrumentów muzycznych, które dotychczas nie były znane. Szczególnie mocno ceniono te, na których gra była niezwykle prosta. Jednym z bardziej popularnych instrumentów muzycznych tego okresu była wiola. To właśnie ten instrument jest przodkiem tak popularnych obecnie skrzypiec. Gra na niej była niezwykle łatwa dzięki tak zwanym progom, które sprawiały, że znalezienie odpowiedniego tonu nie wymagało specjalnych umiejętności. Wiola to instrument, który grał w sposób bardzo cichy oraz łagodny. Chętnie wykorzystywano ją więc podczas uroczystości, które odbywały się w domach. Dużą popularnością cieszyła się również lutnia, w której również znajdowały się progi. Lutnię można porównać do współczesnej gitary. Dużą popularnością cieszył się także flet. Nie można oczywiście zapomnieć także o rogu.

error: Content is protected !!